Trousse de secours.

Salut!

‘Hoe gaat het met je vinger?’ is de vraag die mij al een paar dagen gesteld wordt. Nu vraag je, je vast af wat er met mijn vinger aan de hand is. Vrij weinig, zeer weinig zelfs.
Tijdens het lampionnen maken ben ik uitgeschoten met een schaar (flessen halveren is geen pretje) en had ik een snee in mijn vinger. Drie zelfs, om precies te zijn. Eén van deze sneeën stopte niet met bloeden dus ik besloot een pleister te gaan halen bij de receptie.
Met alleen een pleister kwam ik helaas niet weg, het ene na het andere ontsmettingsmiddel (echt waar!) werd op mijn vinger gesmeerd en uiteindelijk kreeg ik de pleister. ‘Zullen we naar de dokter gaan?’ ‘Nee, het is gewoon een snee, niks aan de hand’. ‘Wil je echt niet naar de dokter voor de zekerheid?’ ‘Nee, de dokter kan er niet meer aan doen dan al deze ontsmettingsmiddelen.’
Ik hoopte hiermee het hoofdstuk ‘vinger’ afgesloten te hebben, maar niks was minder waar. De volgende dag liep ik bij de receptie naar binnen en werd er direct gevraagd hoe het met mijn vinger ging.
Fransen…

De EHBO kist was nog vaker nodig helaas de afgelopen dagen. Het eerste probleem was met een meisje die de radslag probeerde te maken en daarbij haar knietjes en enkel open schaafde. Als een echte redder in nood ging ik naar de receptie om een pleister te halen en wat betadine. Makkelijker gezegd dan gedaan. Probeer maar eens aan een Fransman uit te leggen dat je de EHBO kist nodig hebt. Want eh, hoe zeg je dat in het Frans?
Na een hoop gebaren en nep gehuil heb ik de EHBO koffer mee gekregen. Trousse de secours, dat was het woord.
Mijn Frans is net zo goed als mijn EHBO skills, helaas, maar toch heb ik de afgelopen dagen flink wat pleisters geplakt, wondjes ontsmet en tranen gedroogd. Niet mijn favoriete onderdeel van het animatiewerk, maar wel een belangrijk onderdeel.

Zelf ben ik ook weer ‘slachtoffer’ geweest. Ik liep vrolijk richting het meer om lekker te gaan zwemmen, maar halverwege ging ik op een steen staan. En niet zo’n gladde steen ook. De onderkant van mijn voet kleurde direct blauw en het werd ook nog eens dik.
Gelukkig niet erg, maar best pijnlijk tijdens het lopen.

Helaas zijn er ook al twee slachtoffers geweest die ik niet meer heb kunnen redden. Vlak boven de miniclub is een ‘mama vogel’ die haar kuikentjes uit het nest gooit. De kuikentjes zijn nog zo klein dat ze nog niet eens veertjes of een donsvachtje hebben. Ik heb al twee keer een dood kuikentje aangetroffen, verschrikkelijk om te zien. Met dode vogels ben ik nog minder een held dan met bloed van kinderen, dus ik loop liever niet meer langs de plek waar het nest is. Gelukkig is Lou wat stoerder en heeft zij de kuikentjes opgeraapt.

Gelukkig is er ook positiever nieuws. Vanochtend stond ik even wat te kopiëren bij de receptie toen er een Nederlandse auto naar me toeterde en zwaaide. Ik zwaaide vriendelijk, maar had in eerste instantie geen idee wie het waren. Na zo’n 20 seconden zag ik dat het Richard en Anne van zomerjobs waren, haha! Ze kwamen gezellig even op bezoek, maar waren ook al snel weer weg omdat ze door moesten rijden naar het zuiden vandaag. Verder in het seizoen komen ze ook nog een keer langs! :)

Verder is vandaag de eerste keer geweest dat een Fransman ‘Je t’aime beaucoup’ tegen mij heeft gezegd. Een lief jongetje van de miniclub (zie foto onderaan) hing om mijn arm en gaf kusjes, want hij vond me toch zó lief.

Inmiddels heb ik trouwens twee bijnamen op de camping en daarbuiten. De eerste bijnaam is Japanner, omdat ik mijn camera vaak bij me heb en de tweede bijnaam is ‘Alice’. Deze bijnaam is ontstaan toen ik vanmiddag naar de supermarkt ging met de campingbaas en Lou.
Ik liep door het pad met toetjes en kiezen was erg moeilijk, dus heb ik maar verschillende toetjes mee genomen. In het fruit en groente gedeelte was kiezen ongeveer net zo moeilijk, ze hebben hier zoveel soorten tomaten die ik allemaal wel uit zou willen proberen.
Terug op de camping vertelde de baas aan degene bij de receptie hoe ik door de supermarkt liep ‘Ze was net Alice in Wonderland, maar dan Leonie in de supermarkt. Ze werd helemaal gelukkig van de keuzes van de toetjes en allerlei andere dingen.’

Dit was weer even mijn berichtje voor nu! Morgen hoop ik te gaan canyoningen, maar dat hangt even af van vandaag, er is een ongeluk(je?) gebeurd, dus we weten niet of het morgen doorgaat.

À bientôt!